Wat mijn dochters 20e verjaardag mij leerde over zelfbehoud
Een jaar na mijn blog 'Jij bent een egoïst - moeder' over mijn dochters verjaardag én haar reactie daarop zit ik weer achter mijn laptop. In de blog van vorig jaar ging het over zelfzorg versus egoïsme. En over grenzen stellen en hier ook voor gaan staan.
Vandaag is zij 20 jaar geworden en wat ben ik ongelofelijk trots op haar. Als ik naar haar kijk voel ik zoveel liefde voor haar. Ik zie door haar jong volwassenheid heen óók het meisje met de ingestorte kwikjes in haar prinsessenjurkje. Het meisje op de step bij opa en oma. Het meisje dat heel goed wist wat zij wilde en ook zorgde dat ze dit kreeg.
Haar vastberadenheid, sterke wil en intellect heeft zij meegenomen naar de volwassenheid. In de ontdekkingstocht van haar leven onderzoekt zij zichzelf. Hoe ze zich wil verhouden tot anderen en de wereld.
Als ouder ken je je kind heel goed, misschien zelfs door en door. En toch weet ze mij telkens weer te verrassen met nieuwe inzichten, enthousiasme over onderwerpen en haar innerlijke kracht en wijsheid.
Van 'is dit het nu?' naar grenzen stellen vanuit liefde
In 2025 zijn wij beiden uitgedaagd om deze les nog eens goed te leren. Hoe stel je een duidelijke grens als het om zelfbehoud gaat? Ook als dat een grens is naar iemand van wie je zielsveel houdt?
Vanuit liefde een grens stellen is super krachtig. Daarmee boor je een bron in jezelf aan die jou veiligheid en een stevige bedding biedt. En tegelijk geeft dat duidelijkheid voor diegene voor wie die grens is bedoeld.
Door het leerproces van afgelopen jaar en de stappen die zijn gezet kunnen wij nu een kleine gezamenlijke verjaardag vieren. Met respect voor elkaars wensen en verlangens. Aftastend wat goed voelt en oké is. Voor nu.
De kunst van kijken met nieuwe ogen naar je kind (en jezelf)
Het is de kunst en het vraagt om bereidheid om met nieuwe ogen naar jezelf te kijken. Of naar de ander. Of een situatie.
Klopt dit nog voor jezelf? Iedere overtuiging, aanname of gevoel is het waard om opnieuw bekeken te worden. Vanuit nieuwsgierigheid en het verlangen om je eigen waarheid te leven.
Dankbaar voor deze dag, voor dit jonge leven. Dankbaar dat ik haar moeder mag zijn. Ook als het soms heel ingewikkeld is. Ook nu is liefde datgene wat verbindt, verrijkt, heelt en begrensd.
Dank je wel lieve Sarah.
Dit proces van opnieuw kijken en voelen wat nog klopt, is precies waar ik mijn cliënten in mijn praktijk dagelijks in begeleid.